Tijdens een podiumshow had ik een vrijwilliger uit het publiek nodig.
Een enthousiast jongetje stak direct zijn hand op en kwam het podium op.
De truc was klaar, het applaus kwam en het was tijd om hem terug naar zijn stoel te sturen.
Dus ik zei:
“Bedankt voor je hulp, ga maar weer zitten.”
Op zich een vrij normale zin.
Tenminste, dat dacht ik.
Het jongetje keek me aan, knikte begrijpend…
…en ging midden op het podium op de grond zitten.
Gewoon daar.
Alsof hij precies had gedaan wat ik gevraagd had.
Het publiek lag dubbel.
Ik ook bijna.
Want technisch gezien had hij natuurlijk gelijk.
Ik had gezegd dat hij moest gaan zitten.
Ik was alleen vergeten te vertellen wáár.
Sindsdien probeer ik iets duidelijker te zijn wanneer ik kinderen instructies geef tijdens een show.
En het mooiste?
Later datzelfde jaar kwam ik hetzelfde jongetje weer tegen op een verjaardagsfeestje waar ik optrad.
Blijkbaar was ik niet de enige die het moment was bijgebleven.
Want zodra hij me zag, wist hij precies wie ik was.
Van alle dingen die die avond waren gebeurd, bleek juist dát moment te zijn blijven hangen.
En eerlijk gezegd snap ik dat wel.
Ik moet er zelf nog steeds om lachen.