Mensen vragen me weleens hoe ik begonnen ben met goochelen.
Het antwoord is eigenlijk minder bijzonder dan veel mensen verwachten.
Als kind kreeg ik een goocheldoos.
Zoals zoveel kinderen.
Ik vond het leuk, speelde er wat mee en daarna verdween het weer naar de achtergrond.
Jaren later zat ik op school en raakte ik bevriend met een studiegenoot.
Op een dag liet hij me een truc zien.
Grappig genoeg kende hij eigenlijk maar die ene truc.
Ik kende er ook precies één.
Dus we lieten ze aan elkaar zien.
Dat klinkt misschien niet bijzonder, maar het zorgde ervoor dat het weer begon te kriebelen.
Vanaf dat moment keek ik anders naar de wereld.
Als ik uitging, op een feestje was of ergens nieuwe mensen ontmoette, vroeg ik regelmatig of iemand een truc kende.
En verrassend vaak was het antwoord ja.
De één kende een kaarttruc.
De ander een munttruc.
Sommigen kenden maar één effect, anderen hadden weer een heel andere versie van iets wat ik al eens had gezien.
Bijna een jaar lang verzamelde ik op die manier trucs.
Niet uit boeken of video’s, maar rechtstreeks van mensen.
Daardoor leerde ik iets interessants.
Vaak zag ik hetzelfde effect terugkomen, maar dan op een compleet andere manier uitgevoerd.
Dat was eigenlijk de eerste keer dat ik begon te begrijpen dat het niet alleen om de truc ging.
Maar ook om de methode, de presentatie en de persoon die hem uitvoert.
Niet veel later kwam mijn tante met iets bijzonders aanzetten.
Mijn tante is Duits en helpt regelmatig bij het ontruimen van woningen.
Tijdens één van die ontruimingen kwam ze een stapel oude Duitse goochelboeken tegen.
Ze dacht meteen aan mij en nam ze mee.
“Misschien vind jij dit wel leuk.”
Dat bleek een understatement.
Ik verslond die boeken.
Kaarttrucs, technieken, theorieën en alles wat met goochelen te maken had.
Urenlang oefenen werd ineens heel normaal.
Niet omdat het moest.
Maar omdat ik het oprecht geweldig vond.
En toen kwam het moment waarop mensen me begonnen te boeken.
Eerst een keer hier.
Dan een keer daar.
En voor ik het wist stond ik op verjaardagen, evenementen en later ook voor bedrijven.
Grappig genoeg is er onderweg één ding compleet veranderd.
Toen ik begon, dacht ik dat goochelen draaide om trucs.
Nu zie ik trucs vooral als een middel.
Want uiteindelijk herinner ik me zelf ook zelden welke techniek ik gebruikte tijdens een optreden.
Wat ik me wel herinner zijn de reacties.
De verbaasde blik van iemand die zeker weet dat iets onmogelijk is.
Of het moment waarop een volwassene even vergeet dat hij volwassen hoort te zijn.
Dat zijn de momenten die zijn blijven hangen.
En misschien is dat ook waarom ik nog steeds zoveel plezier haal uit dit vak.
Niet omdat ik een truc kan laten zien.
Maar omdat ik iedere keer opnieuw mag meemaken hoe nieuwsgierig mensen eigenlijk zijn wanneer ze iets zien dat niet lijkt te kunnen.
Dat gevoel raakte me toen ik begon.
En al die jaren later is dat eigenlijk nog precies hetzelfde.