Tijdens een optreden had ik een toeschouwer nodig om ergens zijn naam op te schrijven.
Ik gaf hem een stift en een kaartje.
Terwijl hij enthousiast aan de slag wilde gaan, zag ik dat hij op een nette stoffen bank zat.
Dus ik zei snel:
“Ho ho, niet op de bank schrijven hè! Doe maar op je broek.”
Op dat moment keek hij me compleet verbaasd aan.
Pas toen besefte ik wat er gebeurde.
In mijn hoofd was er maar één logische optie: schrijven op het kaartje.
In zijn hoofd had ik net twee keuzes gegeven:
Op de bank schrijven.
Of op zijn broek schrijven.
En omdat optie één was afgevallen, bleef er blijkbaar nog maar één mogelijkheid over.
Gelukkig kon ik nog net op tijd uitleggen dat het kaartje eigenlijk de bedoeling was.
Het kaartje bleef schoon.
De bank bleef schoon.
De broek bleef schoon.
Maar mijn pokerface had het op dat moment behoorlijk zwaar.
Kinderen hebben een bijzondere manier van luisteren.
Waar volwassenen vaak begrijpen wat je bedoelt, nemen kinderen soms letterlijk wat je zegt.
En dat levert af en toe prachtige misverstanden op.