Afgelopen weekend had ik een optreden voor een jarige jongen die 8 jaar werd.
Voor de show had ik met zijn ouders afgesproken dat ik een speciaal cadeau zou laten verschijnen.
Tijdens de voorstelling stond er een magische pan op tafel.
Eerst kwam er vuur uit de pan.
En even later veranderde dat vuur in het cadeau van zijn keuze.
Toen het moment eindelijk daar was, mocht de jarige zelf meehelpen met de magie.
Een paar magische woorden later verscheen het cadeau.
Hij pakte het uit.
Een iPhone 17.
Zijn ogen werden groter en groter.
En toen gebeurde er iets waar ik vooraf niet over had nagedacht.
Hij keek me aan en bedankte mij.
Niet zijn ouders.
Mij.
Vanuit zijn perspectief is dat eigenlijk best logisch.
Een paar seconden eerder was er nog geen iPhone.
Toen werd er magie gedaan.
En ineens lag er een iPhone 17.
Ik moet toegeven dat die redenering behoorlijk sluitend is.
Maar daarna begon ik me iets af te vragen.
Wat doen ouders eigenlijk in zo’n situatie?
Houden ze vol dat de goochelaar het cadeau heeft getoverd?
Of leggen ze uit dat zij degene zijn die het cadeau hebben gekocht?
Want als je volhoudt dat het magie was, krijgen de ouders nooit de credits.
Maar als je uitlegt hoe het echt zit, verdwijnt er misschien ook een klein stukje van het wonder.
Ik heb geen idee hoe ze dit thuis hebben opgelost.
Wat ik wel weet, is dat er na de show een meisje van een jaar of vijf naar me toe kwam.
Ze keek me heel serieus aan en vroeg:
“Mag ik ook een iPhone?”
Dat was het moment waarop ik besefte dat ik misschien iets té overtuigend was geweest.
Want ineens was ik niet langer de goochelaar.
Ik was de man die iPhones kon maken.
En als ik heel eerlijk ben…
Dat klinkt als een reputatie die lastig waar te maken is bij een volgend optreden.