Even geen Nederlander

Eén van de leuke dingen aan mijn werk is dat ik soms op plekken terechtkom waar ik anders nooit zou komen.

Zo mocht ik ooit optreden voor een groot Nederlands bedrijf tijdens een evenement in Berlijn.

Alles was tot in de puntjes geregeld.

Mooi hotel.

Prachtige locatie.

Goed eten.

Professionele organisatie.

Zo’n evenement waarbij je al bij binnenkomst denkt:

“Hier hebben ze het goed voor elkaar.”

Tijdens de avond liep er ook een live band rond.

Tussen de optredens door maakte ik hier en daar een praatje.

Omdat we in Berlijn waren en de band behoorlijk internationaal oogde, schakelde ik automatisch over naar Engels.

Mijn Duits beperkt zich namelijk grotendeels tot het bestellen van een schnitzel, de weg vragen naar het toilet en hopen dat de rest vanzelf goed komt.

Voor de veiligheid kies ik in zulke situaties meestal voor Engels.

Dus daar stond ik.

Een gezellig gesprek te voeren.

In het Engels.

Over muziek.

Over optreden.

Over het evenement.

En dat ging eigenlijk prima.

Een minuut of vijftien later kwam terloops ter sprake waar iedereen vandaan kwam.

Nederland.

Nederland.

Nederland.

Nederland.

Ik keek ze aan.

Zij keken mij aan.

En langzaam begon het kwartje te vallen.

Deze hele groep bleek gewoon uit Nederland te komen.

Net als ik.

Ik had dus ruim een kwartier lang een volledig gesprek in het Engels gevoerd…

…met Nederlanders.

Het mooiste was misschien nog wel dat niemand daar iets van had gezegd.

Blijkbaar vonden zij het net zo logisch als ik.

Dus deden we allemaal vrolijk mee.

Pas toen iemand een Nederlandse opmerking maakte, realiseerden we ons collectief hoe absurd de situatie eigenlijk was.

We hebben er daarna hard om gelachen.

Want hoe langer ik erover nadenk, hoe grappiger ik het eigenlijk vind.

Een hele groep Nederlanders.

In Berlijn.

Die met elkaar Engels praat.

Omdat niemand zich afvroeg waarom dat eigenlijk gebeurde.

Gelukkig had deze vergissing geen grote gevolgen.

Behalve misschien dat ik vijftien minuten langer Engels heb gesproken dan nodig was.

En dat lijkt me nog altijd beter dan een Duitser aanspreken in het Nederlands.