Laatst vroeg iemand mij of ik een goocheltruc wilde uitleggen die ze ergens had gezien.
Mijn antwoord was simpel:
<em>”Nee, dat doe ik liever niet.”</em>
Daarop kreeg ik direct de reactie:
<em>”Maar die truc doe jij toch helemaal niet?”</em>
Dat is een goede vraag.
Nee, ik gebruik die specifieke truc niet tijdens mijn optredens. Maar dat betekent niet dat ik het geheim zomaar wil weggeven.
Ik stelde haar een tegenvraag:
<em>”Stel dat ik het uitleg. En een paar maanden later kom je op een feestje, bedrijfsborrel of evenement een goochelaar tegen die precies die truc uitvoert. Wat gebeurt er dan?”</em>
Waarschijnlijk herken je de methode.
Misschien vertel je het aan iemand naast je.
Misschien fluister je het naar een vriend.
Of misschien zeg je enthousiast:
<em>”Oh, die ken ik!”</em>
Niet omdat je de magie wilt verpesten, maar omdat mensen nu eenmaal graag laten zien dat ze iets weten.
Dat is heel menselijk.
Maar precies daar zit het probleem.
Magie leeft van verwondering.
Iedere keer dat een geheim wordt doorverteld, verdwijnt er een klein stukje van die verwondering.
Misschien merk je dat vandaag niet.
Misschien morgen ook niet.
Maar stel je voor dat iedere goochelaar alle trucs die hij zelf niet gebruikt zomaar zou uitleggen.
Dan leert het publiek steeds meer methodes kennen.
Die kennis wordt doorverteld.
En weer doorverteld.
Tot er uiteindelijk steeds meer effecten zijn waarvan mensen denken te weten hoe ze werken.
Niet omdat ze het zelf hebben ontdekt, maar omdat iemand het ooit heeft verklapt.
Dat zou zonde zijn.
Want uiteindelijk draait magie niet om een geheim.
Het draait om dat prachtige moment waarop iemand even stilvalt en denkt:
<em>”Wacht eens even… hoe kan dat nou?”</em>
Dat gevoel is veel waardevoller dan het antwoord.
En daarom zeg ik soms liever nee.