Sommige effecten gebruik ik jarenlang.
Andere ontstaan bijna per ongeluk.
Dit verhaal hoort bij die tweede categorie.
Tegenwoordig gebruik ik tijdens een optreden regelmatig een kleine kluis.
Het principe is eenvoudig.
Een telefoon gaat in de kluis.
Daarna krijgen de toeschouwers een bos sleutels.
Van alle sleutels opent er maar één daadwerkelijk het slot.
De rest zorgt ervoor dat de telefoon voorgoed opgesloten blijft.
De sleutels worden vervolgens één voor één gekozen en in een opening bovenop de kluis gestopt.
Zodra een sleutel verdwenen is, kan deze niet meer gebruikt worden.
Iedere verkeerde keuze brengt de telefoon dus dichter bij een permanent verblijf in de kluis.
Dat klinkt tegenwoordig heel normaal.
Maar de eerste keer dat ik dit effect uitvoerde, stond ik ergens in de Ardennen.
En ik had een klein probleem.
Ik had nog geen vrijwilliger gevonden die zijn telefoon wilde opofferen.
Dus besloot ik mijn eigen telefoon te gebruiken.
Achteraf gezien misschien niet mijn meest briljante beslissing.
Want ergens halverwege het effect realiseerde ik me iets.
Als dit fout gaat…
Ben ik mijn telefoon kwijt.
En aangezien ik midden in de Ardennen stond, betekende dat ook dat ik geen navigatie meer had om naar huis te rijden.
Terwijl de sleutels één voor één verdwenen, begon ik mezelf steeds meer vragen te stellen.
Waarom had ik hiervoor gekozen?
Waarom niet gewoon een portemonnee?
Of een horloge?
Of letterlijk iets anders?
Maar goed.
Het effect werkte.
De juiste sleutel bleef over.
De telefoon kwam terug.
En ik kon gewoon naar huis.
Sindsdien gebruik ik het effect regelmatig.
Alleen is er één klein verschil.
Tegenwoordig gebruik ik andermans telefoon.
Niet die van mij.
Dat voelt toch een stuk comfortabeler.
Het grappige is misschien wel dat het effect sinds die eerste keer nog nooit fout is gegaan.
Niet één keer.
Wat betekent dat ik al die jaren voor niets zenuwachtig ben geweest.
Of…
Dat ik gewoon nog steeds niet dapper genoeg ben om het opnieuw met mijn eigen telefoon te proberen.
Dat risico laat ik tegenwoordig liever aan mijn vrijwilligers over.