Toen ik net begon met goochelen, ging ik met de familie van een vriend en zijn jongere broertje op vakantie naar Portugal.
Ik was nog jong.
Vol enthousiasme.
En vooral bezig met één doel:
Zo veel mogelijk optreden.
Ik had toen al besloten dat ik van goochelen mijn beroep wilde maken. Dus iedere kans om routines te oefenen, ervaring op te doen en reacties van echt publiek te zien, greep ik met beide handen aan.
Ook tijdens vakantie.
Op een avond zaten we op de strip tussen de bars en restaurants.
Zoals wel vaker gebeurde, liet ik hier en daar wat effecten zien aan mensen die nieuwsgierig waren.
Gewoon voor de lol.
Niet als betaald optreden.
Gewoon omdat ik graag oefende.
Bij één van de bars bleef een groep mensen wat langer kijken.
Toen nog wat langer.
En nog wat langer.
Na ieder effect kwamen er weer nieuwe mensen bij staan.
Sommigen begonnen hard te lachen.
Anderen riepen verbaasd dat het onmogelijk was.
En weer anderen probeerden uit te zoeken hoe het werkte.
De Nederlandse eigenaar van de bar zag het allemaal gebeuren.
En hij zag nog iets.
Iedere keer als iemand verbaasd reageerde, draaiden voorbijgangers automatisch hun hoofd richting het terras.
Want als je langs een terras loopt en iemand roept:
“Nee joh, dat kan helemaal niet!”
Dan word je vanzelf nieuwsgierig.
Voor ik het wist stond ik eigenlijk onbedoeld klanten naar zijn terras te trekken.
Niet met flyers.
Niet met aanbiedingen.
Maar met verwondering.
De eigenaar vond dat blijkbaar een uitstekend idee.
Sterker nog, hij vond het zó’n goed idee dat hij me steeds vaker vroeg om nog “één laatste” effect te laten zien.
Die ene laatste werd uiteindelijk een groot deel van de avond.
Dat vond ik natuurlijk helemaal prima.
Het hielp ook dat de drankjes regelmatig onze kant op kwamen.
En laten we zeggen dat een groep jonge gasten op vakantie daar meestal niet heel moeilijk over doet.
Het mooiste moest toen nog komen.
Na een paar dagen kende het personeel ons inmiddels redelijk goed.
Zo goed zelfs, dat ze op rustige momenten gerust even gingen lunchen terwijl wij achter de bar stonden.
Ja.
Echt.
Wij.
Achter de bar.
Na ongeveer vijf minuten uitleg over bier tappen vonden ze dat blijkbaar voldoende opleiding.
Dus stonden we daar.
Twee jonge gasten op vakantie.
De één bier te tappen.
De ander drankjes uit te schenken.
Alsof we al jaren in de horeca werkten.
Achteraf gezien weet ik niet zeker of dit volgens alle regels was.
Maar het was wel ontzettend leuk.
Het begon als een vakantie.
Het eindigde met gratis drankjes, nieuwe vrienden, een hoop bijzondere ontmoetingen en een tijdelijke carrière als barkeeper.
En misschien is dat wel één van de leukste dingen aan dit vak.
Je weet nooit helemaal waar een optreden je uiteindelijk gaat brengen.
Soms sta je voor een groep mensen te goochelen.
En een paar dagen later sta je ineens bier te tappen achter een bar in Portugal.