Tijdens een optreden in een club stond ik aan een tafel met een groep jonge gasten.
Ik liet een zwevende kaart zien.
Zo’n effect waarbij mensen eerst lachen.
Dan dichterbij komen.
En uiteindelijk besluiten dat wat ze zojuist hebben gezien onmogelijk is.
Deze groep was volledig verkocht.
De kaart zweefde.
Ze keken van alle kanten.
Ze controleerden de omgeving.
En hoe langer ze ernaar keken, hoe meer vragen er ontstonden.
Natuurlijk kwam uiteindelijk de meest gestelde vraag uit de geschiedenis van het goochelen:
“Maar hoe werkt dat dan?”
Zoals gebruikelijk verklapte ik het geheim niet.
Maar soms geef ik mensen wel een antwoord.
Niet het juiste antwoord.
Gewoon een antwoord.
Dus ik keek ze serieus aan en zei:
“Heel simpel eigenlijk. Ik blaas met mijn neus terwijl ik tegelijkertijd met mijn mond zuig. Daardoor wordt de lucht zowel geduwd als getrokken. En daardoor blijft de kaart zweven.”
Ze keken me nieuwsgierig aan.
Dus voegde ik er nog aan toe:
“Verwacht alleen niet dat het meteen lukt. Hier heb ik jaren op geoefend.”
Dat laatste maakte het blijkbaar compleet geloofwaardig.
Iedereen knikte begrijpend.
Alsof ze zojuist een meester een eeuwenoude techniek hadden horen uitleggen.
Voor mij was het gesprek afgelopen.
Voor hen blijkbaar niet.
Want ongeveer vijf minuten later keek ik toevallig weer richting dezelfde tafel.
En daar zag ik iets prachtigs.
De hele groep zat met bankbiljetten voor hun gezicht.
Te blazen.
Te zuigen.
Te experimenteren.
Te discussiëren.
Iedereen probeerde mijn zogenaamde methode uit.
En toen wist ik zeker dat ze ook dat stukje over oefenen serieus hadden genomen.
Want niemand gaf na één poging op.
Ze bleven proberen.
Net alsof ze dachten dat de doorbraak ieder moment kon komen.
Alsof ze nog maar een paar trainingsuren verwijderd waren van een zwevend bankbiljet.
Ik heb nog nooit zoveel mensen tegelijkertijd een compleet verzonnen uitleg zien oefenen.
Dat was misschien nog grappiger dan het effect zelf.
Het mooiste was misschien nog wel dat niemand zich afvroeg of het antwoord eigenlijk logisch was.
Ze wilden een verklaring.
Ik gaf ze een verklaring.
En hun brein deed de rest.
Tot op de dag van vandaag blijft het één van mijn favoriete herinneringen.
Niet vanwege de zwevende kaart.
Maar vanwege een groep volwassenen die bloedserieus probeerde te leren zweven met hun neus.