Soms gebeurt er tijdens een optreden iets waardoor ik zelf ook even moet nadenken.
Dit was zo’n moment.
Ik was bezig met een effect waarbij een kind een kleur in gedachten moest nemen.
Niets opschrijven.
Niets aanwijzen.
Gewoon alleen denken.
Tenminste… dat was het idee.
Dus ik legde uit wat de bedoeling was en vroeg het kind om de kleur alleen in zijn hoofd te houden.
Nog voordat ik verder kon gaan, riep het kind luid door de zaal:
“KIES IK ROOD!”
Daar stond ik dan.
Het volledige idee van het effect was dat niemand de kleur zou horen.
Inclusief ik.
Maar dankzij de enthousiaste medewerking van mijn vrijwilliger wist nu ongeveer iedereen in de ruimte het antwoord.
Kinderen hebben soms hun eigen interpretatie van instructies.
En eerlijk gezegd kan ik ze dat niet kwalijk nemen.
Als je tegen een volwassene zegt dat hij iets voor zichzelf moet houden, begrijpt die meestal precies wat je bedoelt.
Kinderen nemen dingen vaak veel letterlijker.
Of juist helemaal niet.
Dat levert soms uitdagingen op.
Maar meestal vooral grappige momenten.
Gelukkig bestaat goochelen niet alleen uit plannen.
Het bestaat ook uit improviseren.
Dus ik paste het effect onderweg een beetje aan en uiteindelijk kwam alles alsnog goed.
Sterker nog, het werd misschien wel leuker dan wanneer alles precies volgens plan was verlopen.
Want jaren later weet ik de truc niet eens meer zo goed.
Maar dat moment herinner ik me nog wel.
Een zaal vol mensen.
Een geheim dat geen geheim meer was.
En een kind dat daar absoluut geen probleem in zag.